“ PRIVATE PROPERTY KEEP OUT ”

Vernissage op 4 november 2011 om 20,30 uur in de Benedengalerie, Hazelaarstraat, 7, 8500 Kortrijk.

Tentoonstelling  5/11-27/11/2011

Het vroegere artiestenduo Wastijn & Deschuymer maken samen een nieuwe expo in de Benedengalerie. Twee denkwerelden, een tijdlang gescheiden, dialogeren en/of confronteren elkaar opnieuw op uitnodiging van curator Gery Van Tendeloo en “Liebaert Projects”. Na 15 jaar bouwen Wastijn en Deschuymer een zeer eigenzinnige tentoonstelling in dezelfde ruimte, waar de actuele, maatschappelijke situatie, ‘ons tijdsbeeld’ aan de grondslag van ligt.

“PRIVATE PROPERTY, KEEP OUT”

Wastijn & Deschuymer

Inleiding  Gery Van Tendeloo

De Benedengalerie als constant gegeven, een non-space met veel uitdagingen voor kunstenaars is voor enkele weken de artistieke thuishaven voor Koen en Johan. Twee mature kunstenaars, als duo gestart, komen nu, in deze space, weer bijeen, elk met een eigen beeldtaal,maar ook nog met veel spirituele connecties, een gelijklopende kijk op sociale en maatschappelijke issues. Zo ontstaat een interessante dialoog en/of confrontatie in een diversiteit aan beelden en geeft dit de bezoekers de mogelijkheid hun ‘eigen’ verhaal daartussen te weven. Aan diverse media geen tekort, maar ook het samenkomen van de gedachten van beide kunstenaars, die midden in deze maatschappij staan, erover nadenken en beelden daaruit filteren om hun werk de echte kracht van ‘kunst’ te geven en ook de aandacht van publiek op deze aspecten te focussen.  Als curator van deze expo is zeer beperkt, maar vormt toch het terug samenbrengen van Koen Wastijn en Johan Deschuymer. Liebaert Project en ikzelf zoeken graag de edges van kunst en kunstsituaties op en daarmee een specifiek imago te creëren, imago waarvan de kunstenaars de essentie van uitmaken. Platgetreden paden oneindig herhalen is erg onvruchtbaar en is ver van vernieuwend, maar, zoals in deze expo en velen daarvoor dient, of de beeldtaal, of het concept en de taal zonder voorgaande zijn. Ik wil Koen en Johan warm danken voor hun werk, inzet en generositeit deze show “Private Property Keep Out” (een uiterst actuele titel in dit tijdsgewricht) in Kortrijk samen te hebben willen realiseren.                                          ©GeryVanTendeloo

 

 

“Goed en Kwaad zijn één.”

(Heraclitus)

‘Strange’ mused the director,as they turned away,’strange to think that even in our Ford’s day most games were played without more apparatus than a ball or two and a few sticks and perhaps a bit of netting. Imagine the folly of allowing people to play elaborate games which do nothing whatever to increase consumption. It’s madness. Nowadays the Controllers won’t approve of any new game unless it can be shown that it requires at least as much apparatus as the most of existing games.’

(Aldous Huxley , Brave New World)

 

 

Het huidige werk van Deschuymer bestaat uit een selectie van een reeks zeefdrukken van vrij groot formaat.

Uiterlijk doen de opgerolde boorden aan tekstrollen of ‘scrolls’ denken. Hier zijn het ‘beeld’rollen waarbij papier de vaste drager,inkt de toon en internet de ‘verbeelding’ of het visueel jachtterrein is.

Niet verbeelding als imagination maar ver-beelding als definitie van ‘het beeld naar de oppervlakte brengen,op het droge hijsen,van een verdrinkingsdood redden’.

Het net is een open supercontainer. Informatie wordt erop geslingerd ,reist als bezeten rond en wordt gebruikt, verbruikt,misbruikt en in sommige uitzonderlijke gevallen afgevoerd.

Sommige beeldinformatie kan ,in een andere context,totaal anders gedecodeerd worden. Beelden bestaan enkel maar in relatie tot andere of tot die context waarvoor ze geschapen werden. Daarin schuilt ook hun kwetsbaarheid. De beelden die Deschuymer ons voorhoudt ,werden een nieuw statuut toegekend. Dat van te moeten bestaan over tijd en grenzen heen. Dat van een langer leven te moeten lijden door een andere ,bredere,betekenis te krijgen.Immers veel van de beelden die we in het a-logische universum van het net aantreffen(want vaak gaat het eerder om vinden dan om zoeken), zijn tijdsgebonden omdat ze misschien eens actualiteit waren en eigenlijk als zodanig moeten gelezen worden.

Maar wat tonen de huidige zeefdrukken dan precies? een tropisch regenwoud,een industriële site ,de zoveelste aangespoelde boot of een close van een opgehangen man….

Op zich beelden zonder onderling verband ware het niet dat ze als has been-actualiteit moeilijk als decoratie zullen verder leven en ware het niet dat de kunstenaar op een vrij eenvoudige maar doeltreffende manier de duidelijkheid ervan aanvecht door het beeld te laten ‘ontbinden’ of desintegreren, alsof hij die aan de scherpheid van je blik wilt onttrekken (en daarmee op iets anders dan je blik rekent) of om het met de woorden van Bertrand Russell te omschrijven: ” een juister beeld van de wereld verkrijgt men,denk ik,door dingen voor te stellen als zich invoegend in de tijdstroom vanuit een eeuwige wereld daarbuiten,dan door de tijd te zien als een allesverslindende tiran”. Plaats en tijdstip van het beeld weggommen.

Sommigen onder ons zouden kunnen opperen :’we zitten dicht tegen de Benetton campagne van een 20-tal jaren geleden,waarbij actualiteit tot marketing werd verheven zoals in de 60er jaren Warhol een dergelijke strategie toepaste door dagdagelijkse producten tot kunsticoon te verheffen. Tot de elektrische stoel toe. Het werd dan ook zijn minst verkochte werk.

Nee, die Benettontijd van het Albanese lompenproletariaat te hijacken voor de verkoop van een kleurrijke truiencollectie is defintief voorbij.Benetton had een duidelijk doel voor ogen. Zonder ethiek trouwens. Of aast Deschuymer op een contemplatief-cynisch resultaat?Actualiteit laten verwateren tot het drinkbaar wordt. Zodat de kijker, die de harde contents als een zwarte poedersneeuw van pixels van zich afschudt zodat hij rustig in het beeld kan rondhangen omdat niks meer scherp staat en er hij geen last van ondervindt? Nee ,het beeld‘desactualiseert’ zichzelf.En de kijker? Die geniet van de pixels .Die staart naar grafische stippen?

Dat zou te gemakkelijk zijn, zo werkt het niet want je krijgt de indruk dat dat contemplatieve plots’ impulsief’ wordt.Impulsief omdat er vanuit het werk een reactie ontstaat, er wordt uit het beeld iets als een tekstkogel afgeschoten. ‘Rejected’-‘Keep out’…slaat dat op het kunstwerk als geheel?slaat dat op de kijker?slaat dat op de inhoud? Wat is dan de werkelijke relatie tussen het beeld en die slogan? Deschuymer zet het sterk ontbonden gegeven plots om in een “statement”. Hij kleeft er een bijkomende informatie op en daardoor brengt hij het aantrekkelijke karakter van het geziene bruusk tot stilstand. Snelverkoop.  Het krijgt iets urgente.  Iets onwennigs.

 

Wastijn toont hier een aantal op het eerste zicht sterk heterogene stukken (meestal sculpturen).

Dit gedeelte overloopt een greep uit de productie van de laatste 8 jaar. Het sculpturen ensemble (5 stuks) ‘termite one’ (afgietsels van termietenheuvels gerealiseerd in het Noorden van Australië) is een ware territoriale annexatie of liever ontdubbeling in die zin dat het afgieten van 5 verschillende,in grootte degraderend, termietenheuvels het tijdelijk bezetten van 5 verschillende steden betekende.

De termieten hebben het meegemaakt. 10 dagen lang werden 5 steden in een chemische witte petrolsubstantie overgoten.Het einde van hun wereld. Elastische Hiroshima. Die sculpturen komen in een nieuwe configuratie te staan. De ‘steden’ zijn bijna gedematerialiseerd door het straalwitte forton-plaaster maar vertonen nog micro reeële kleine details. Donkere soms glimmende stipjes. In de siliconemoules zijn particles van die Australische grond(het noordelijke gedeelte van Australie bevat een schat aan bauxiet dito aluminium vandaar de aanwezigheid van de alu mutlinational ALCAN op aboriginal grondgebied) mee losgetrokken en uitgerekend die originele deeltjes herinneren aan de termieten megalopolissen. Alcan steelt de grond en de kunstenaar de vorm.

Deze sculpturen staan voor wat ze staan,het zijn oorspronkelijk functionele steden door blinde bouwmeesters opgetrokken waarvan de positieven in een nieuwe context vragen opwerpen betreffende eigendom.Het betreden en het exploiteren zeg maar uitbuiten ervan. Interessant detail:tijdens de moulage van de bewoonde termietenheuvels,die een 10-tal dagen duurde, bleken de hard werkende termieten ‘s nachts de schade bijgewerkt te hebben.Vaak troffen de kunstenaars ‘s morgens nieuw ‘microcement’ (zo heet hun bouwmateriaal) opgetrokken aan de basis van de tijdens de nacht uitgedroogde silicone.Aanval en verdediging.Zo moet het.

De neonsculptuur “Traffic of Traffic” is een perfecte weergave van de toekomstige verkeerswisselaar of klaverblad nabij Lummen. En guess what? Hij is sedert deze week in gebruik. Van timing gesproken. Toeval. Ook hier werd de schijnbare esthetiek “afgeleid” (what’s in a word..) van een zuiver functioneel gegeven door wegingenieurs uitgetekend (het klaverblad verwerkt dagelijks meer dan 100.000 voertuigen). Het harde witte licht van het argongas is een puur energetisch gegeven,het licht regeert absoluut .Van het tweerichtings of wisselingverkeer is hier geen sprake meer. Enkel de energie(de te verbruiken energie van rijden en lijden) wordt hier overgehouden. Staan we hier voor een typisch voorbeeld van hedendaagse iconologie, voor een situatie waar de finale sublimatie niet meer opgaat, de idolatrie van de technologie? Een soort verborgen esthetisch fascisme? Of is het eerder een sculptuur opgedragen aan het failliet van dit alles? Het failliet van de in de verleden eeuw opgestarte mythe van snelheid,erotiek ,efficiëntie ,rijkdom en vooruitgang? “traffic of traffic” of verkeer van verkeer. Het verkeer wordt gedegradeerd tot een verouderde representatie van hoop op een soepele toekomst ten voordele van data die op het net zullen rondrazen en in hun eigen files zullen aanschuiven. A l’image de l’homme. Tot alle energie opgebruikt is.

“Traffic of Traffic “is een video opgenomen in 2002 vlak voor het spitsuur op de ring M30 in Madrid . Hier is het verkeer tot een technische stilstand gebracht door de beelden te ‘reversen’ en te ‘layeren’ zodat de traffiek in beide richtingen ook heen en terug op elk van de 3 vakken raast . De voertuigen vloeien fantomatisch door elkaar heen .Ze hebben alle materialiteit verloren en dus wordt alle gevaar op botsing of conflict vermeden.

Beeldformule. Het geëmailleerde werkje “1 billion cars”. Het (machteloos) reduceren van een veelkoppig monster zoals “traffic” tot een formule waarbij een kleine greep wordt gemaakt uit een eindeloze stroom .10 deeltjes worden tot de 9de macht verheven (=1 miljard = cijfer dat een paar maanden geleden werd gehaald door alle voertuigen samen op de wereldwegen= 1voertuig voor 7 mensen) Wanneer een kleine greep uit alle deeltjes uit zijn decompressie geraakt en tot 1 miljard komt, wat dan met de rest ? Plato schreef:“Het is niet mogelijk tweemaal dezelfde rivier in te gaan:steeds stroomt weer ander water op je toe”.Dat is met verkeer ook zo.

 

©Koen Wastijn. 3/11/11

Read more